Marte Mei Haaster
Als ontwerper onderzoek ik het grensgebied tussen artificieel gecreëerde en natuurlijk gegroeide omgevingen. Ik ben gefascineerd door de uitwisseling tussen natuur en cultuur en de manier waarop ideologieën en geloofsovertuigingen over de natuur invloed hebben op de interactie tussen mens en omgeving. Door de rol van de mens als bijvoorbeeld bondgenoot, heerser of gebruiker constant te bevragen, probeer ik aan anders fictieve concepten vorm te geven door middel van tastbare experimenten.
Ik stel me als maker ondergeschikt op tegenover natuurlijke processen, werk samen met niet-menselijke entiteiten en stel natuurlijke eigenschappen van plekken en materialen voorop. De onvoorspelbare uitkomsten die door deze afhankelijkheid ontstaan zijn een onuitputtelijke bron van inspiratie en innovatie in mijn ontwerppraktijk. Samenwerking, zowel met mensen als niet-mensen, staan centraal in mijn werk en geven mij de mogelijkheid mijn praktijk op een organische manier te ontwikkelen.
Mijn drijfveer is om met het door de mens-gemaakte een verbinding te faciliteren met het natuurlijk gegroeide. Om vanuit de realisatie dat natuur en mens onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, tools te ontwikkelen die ons in staat stellen om vanuit dat inzicht te kunnen handelen.
Mijn praktijk draait om het ontwerpen van omgevingen en interventies als bondgenoot van de natuur. Via deze nieuwe grondhouding onderzoek ik hoe steden, huizen, landschappen en natuurbeheer eruit kunnen zien in symbiotische relatie tot de natuur.
Na de Rietveld Academie (2016) maakte ik als onderdeel van het duo Max/Mei locatie-specifieke installatiekunst over de mens-natuur-relatie. Hiervoor zochten we locaties uit die de frictie tussen natuur en cultuur representeerde, zoals Artis, de Hortus Botanicus en een zelf geïnitieerde ruimte in New York. Op den duur voelde onze artistieke werkwijze materiaalverspillend aan, omdat het werk geen daadwerkelijke meerwaarde had voor niet-menselijke entiteiten. Toen ben ik toegepast gaan werken rond de vraag: “Hoe maak ik objecten die ook voor niet-mensen waardevol zijn?” Ik maakte grondwaterinstallaties in voedselbos Urbaniahoeve, insectenhabitats van afval van Staatsbosbeheer en interieurs van restmateriaal.
Deze transitie leidde tot de master Social Design, waar ik in 2022 afstudeerde met het project Land-Ally. Een plek waar mensen zich weer onderdeel kunnen voelen van de natuur door er een intieme ervaringsrelatie mee op te bouwen. Ik stelde één hectare land een jaar lang open voor bezoek en maakte tools om samen te werken met dieren, planten en schimmels. Land-Ally was een eigen locatie op Dutch Design Week’22.
Mijn praktijk draait om het ontwerpen van omgevingen en interventies als bondgenoot van de natuur. Via deze nieuwe grondhouding onderzoek ik hoe steden, huizen, landschappen en natuurbeheer eruit kunnen zien in symbiotische relatie tot de natuur. Elk project start met een locatie-specifiek onderzoek waarbij ik kijk naar het materiaal wat er al is en alles wat er leeft, om daarop te reageren als uitgangspunt.